Wtorek w wierszem – „Na szczycie schodów” Zbigniew Herbert

Oczywiście

ci którzy stoją na szczycie schodów

oni wiedzą

oni wiedzą wszystko

 

co innego my

sprzątacze placów

ogrodnicy przyszłych owoców

którym ci ze szczytu schodów

ukazują się niekiedy

zawsze z palcem na ustach

 

wiemy dobrze

jedni mają głowy do łopaty

inni do myślenia

tak było zawsze

 

więc nie jesteśmy z tych

którzy przestępują z nogi na nogę

żony nasze cierpliwie cerują niedzielną koszulę

rozmawiamy o racjach żywności

o piłce nożnej o cenie butów

a w sobotę przechylamy głowę w tył

i pijemy

 

nie jesteśmy z tych co zaciskają pięści

i chodzą między nami jak wściekłe psy

sprawiedliwie zostaną powieszeni

bowiem są owocem suchych drzew

 

a oto ich bezbożna bajka

 

rzucimy się na schody

i zdobędziemy je szturmem

będą się toczyć po schodach

głowy tych którzy stali na szczycie

 

i wreszcie zobaczymy

co widać z tych wysokości

jaką przyszłość

jaką pustkę

 

nie pragniemy widoku

toczących się głów

wiemy jak szybko odrastają głowy

i zawsze na szczycie zostanie kilku

a na dole aż czarno od mioteł i łopat

 

czasem tylko śni się

że ci ze szczytu schodów

zejdą i siądą koło nas

w chwili gdy rozwijamy z gazet suchy chleb

i rzekną

pomówmy jak człowiek z człowiekiem

to nie jest prawda co piszą w gazetach

prawdę nosimy w zaciśniętych ustach

nie mówimy gdyż jest zbyt bolesna

dźwigamy ją sami

nie jesteśmy szczęśliwi

chętnie zostalibyśmy tutaj

 

to są oczywiście marzenia

mogą się spełnić albo nie

ale i tak do końca życia

będziemy uprawiali

nasz kwadrat ziemi

nasz kwadrat kamienia

z lekką głową

papierosem za uchem

i bez kropli nadziei w sercu

 

 

Może szczyt nie jest tak piękny? Może z dołu widać lepiej, jakoś tak bardziej wyraźnie? 

Może łatwiej mierzyć ludzi w realnych liczbach

Może prościej jest mówić, że coś się osiągnęło

Może na górze całkiem umarły ludzkie uczucia

A na dole pozostały jakieś ich szczątki

Na górze przecież widoki nienajlepsze

Ciśnienie inne

i wszystko nie tak jakby się chciało

Zostańcie

na dole

Przecież w górę pną się tylko ci, którzy nie mają nic innego do roboty…

 

Co o tym myślicie?

 

Jedna myśl na temat “Wtorek w wierszem – „Na szczycie schodów” Zbigniew Herbert

  1. Przepiękny wiersz! Bardzo lubię Twórczość Zbigniewa Herberta, to jeden z moich ulubionych poetów.
    Wiersz ukazuje brutalną, choć i niestety prawdziwą rzeczywistość. Władza deprawuje, a jednocześnie pociąga. Ludzie, którzy żyją zwykłym życiem zawsze podświadomie chcą czegoś więcej, chcą zapewnić idee, ale kiedy już znajda się na górze, zapominają o swojej przeszłości. Trochę przypomina mi to rewolucje w Rosji w 1918 roku, kiedy klasa robotnicza dostała się do władzy, a później o ideach zapomniała. Herbert umiał w punkt opisać rzeczywistość.

    P.S. Nominowałam Cię do tagu: http://nieuleczalnyksiazkoholizm.blogspot.com/2017/04/bardzo-bohaterski-book-tag.html

Dodaj komentarz